Lezen

IK, DAISY ERASMUS

‘Ik, Daisy Erasmus, stap in de voetsporen van mijn verre overgrootvader en bied jullie de Lof der Zotheid aan. Mijn versie van de eenentwintigste eeuw.’
‘Jij bent gek,’ zegt Finny, ‘kom van dat hek af.’
Daisy recht haar rug, houdt een papier hoog in de lucht en wappert ermee. Eerst naar de koeien, daarna naar Finny. ‘Wil je het horen of niet?’
‘Wat is het dan?’

Verder lezen


CLEOPATRA’S ERFENIS

Norma Jeane had zijn naam gekregen van een vriendin: de trendbewuste modecoach met de gave om iemand de eeuwige jeugd te schenken.
‘Ik zeg meteen waar het op staat: ik wil jeugdiger zijn,’ zei Norma Jeane terwijl ze iets voorover boog en op gedempte toon sprak. ‘Ik ben vijfentwintig jaar, maar voel me niet begeerd. Ik wil jong zijn en me sexy voelen. Kunt u dat voor me regelen?’

Verder lezen


CASANOVA

De zon komt op. Het gaat snel. De lucht kleurt rood en de vogels aan de horizon staan in brand. Ze vliegen stug door met hun brandende staarten. Ik heb precies veertien uur voor de opdracht. Een hele dag, van zonsopgang tot zonsondergang. Dit wordt een makkie.

Verder lezen


LIEFDESMATCH

De assistente steekt haar hoofd boven de rand van het scherm en zegt: “Sophia Geerlings, je kunt doorlopen. De eerste deur rechts.”
In de kamer wacht een lange vrouw haar op in witte doktersjas. “Sophia Geerlings?”
“Ja, dat ben ik.”
“Ga zitten. Je bent hier voor partnermatching zie ik.”
Sophia knikt.
“Dit is het intakegesprek. Hierin bepalen we je wensen, leggen we uit welke technieken er zijn en maken we een profielschets om vast te stellen welke methode wij het meest geschikt achten voor jouw situatie. We willen maximaal resultaat met de minste inspanning, toch?” Dat is ook de slogan die ze in hun reclame gebruiken: ‘maximaal resultaat met de minste inspanning’.

Verder lezen


FEESTENDE GEESTEN

Twee uur. Niets aan de hand.
Drie uur. De kat springt van het bed en verstopt zich.

Net iets over drieën en ze wordt wakker. Ze heeft moeite om haar gedachten op een rijtje te krijgen. Ze ligt in bed. Het is nacht, want het is donker.
Zodra ze dat helder heeft, ontdekt ze de reden van ontwaken. In de andere kamer, die aan de zuidzijde, klinkt een radio. De muziek staat hard. Ze zit stijf overeind in bed, onmiddellijk gealarmeerd. Waarom staat die radio aan? Midden in de nacht?

Verder lezen


IK HOUD NU AL VAN NEDERLAND

Safiroun blijft maar kraaien om de vervelende sjaal die afglijdt. Ik sluit me af, heb even geen zin in gezeur aan mijn hoofd. Daar heb ik het mee gehad.

“De douches zijn koud.” (Mijn oudere zus in de ochtend, maar gedoucht had ze wel, want haar haren waren nat.)
“Bah, de douches zijn wéér bezet.” (Mijn jongste zus in de ochtend, toen ze voor de derde keer een poging waagde.)
“Ik lust dit eten niet.” (Mijn broertje in de avond, nadat we onze porties hadden opgehaald en hij onwezenlijk naar zijn bord staarde.)

Iedereen schijnt vergeten te zijn hoe het was thuis. De luchtalarmen, het onheilspellende gesuis van vallende bommen en de allesvernietigende knallen. En daarna, nog erger, de doodse stilte. Want dan wist je dat het fout zat. Hoorde je geschreeuw en gejammer, dan leefde er tenminste nog iemand. Was het stil, dan….

Verder lezen


ER ALS DE KIPPEN BIJ ZIJN

Francisca was ermee opgegroeid, maar wennen deed het nooit.
“Ongehoorzame kippen moeten geslacht worden,” zo leidde haar vader het slachtritueel in. Vervolgens pakte hij altijd een van de oudste en dikste kip uit het hok bij haar poten en nam haar mee naar het ‘slachtveldje’ achter de schuur. Ze snapte het niet. Het waren toch juist de kleintjes die overal op klommen en tegen broekspijpen pikten met hun snavels? Maar de kleintjes werden nooit geslacht.

Verder lezen


TURBULENTIE OP DE BERGFLANK

Corsica, september 2004.

Rocky rent zoals altijd voor ons uit, meneer de berggids. Het is een ontspannen wandeltocht over het smalle, hooggelegen bergpad in het Balvella massief van Corsica. We zijn ons totaal niet bewust van de slapstick waarin we binnen enkele minuten een hoofdrol zullen spelen.

Verder lezen


SCHAT, GEEF JE OM ME?

“Schat, geef je om me?”
“Tuurlijk.”
“Ik wil het je horen zeggen.”
“Hm?”
“Leg dat boek nou eens weg en kijk me aan.” Ze slaat het boek uit zijn handen.
Kadoenk, op de vloer. Jammer dan voor de onderburen.
“Wat doe je nou?”
“Ik wil dat je luistert.”
“Dat doe ik toch?”
“Nee, je zit te lezen.”
“Mag ik alsjeblieft een keer? Ik moet de hele dag op het werk ook al dat gezeur aanhoren.”
“Ook al? Dus je vindt dat ik zeur?”
“Zo bedoel ik het niet.”

Verder lezen


ZIN IN EEN TRIO?

“Oké, voor alles moet een eerste keer zijn.” zei ik tegen mijn vriendin toen ze me weer probeerde over te halen mee te gaan naar een singlesfeest.
“Je zult er geen spijt van krijgen,” was haar reactie, “het is zo ontzettend leuk.”
Nu weet ik niet wat jullie onder ‘ontzettend leuk’ verstaan, maar ik kwam er snel achter dat mijn vocabulaire aardig afwijkt van die van mijn vriendin (en honderden anderen, aanwezig op het feest).

Oké, hoe werkt het? De singlesfeesten van een bekende datingsite zijn inmiddels een begrip en worden regelmatig georganiseerd. De locatie is een grote discotheek in Hoofddorp, waar verschillende zalen plus een bowlingbaan de gasten moeten vermaken.

Al meteen bij binnenkomst (ik zenuwachtig, mijn vriendin hilarisch van vreugde) voel ik dat dit dé plek is waar ik niet wil zijn. Loerende mannen en bijna alléén maar mannen! Om niet direct verscheurd te worden als hinden, verstoppen we ons met een drankje achter een zuil.
Ons wordt slechts vijf minuten rust gegund. “Zin in een trio?” is de openingszin van een oudere kerel met dikke buik.

Verder lezen


HET ZONDAGOCHTENDGEVOEL

Zo’n twee keer per jaar loop ik langs het huis waarin ik ben opgegroeid en verbaas ik me over de micro-eigenschappen die het huis nu ineens heeft. Een huis kan krimpen, geloof me, want de riante voortuin is plots gereduceerd tot een zielig paadje naar de voordeur en de grote doorzonkamer, waar ik als kind doorheen rende, is een klein hok geworden. Het enige dat nog van redelijke proportie is, is het raam.

Vijf jaar
Als kleuter keek ik door dat raam naar buiten en zag ik weilanden en bomen, zo ver ik maar keek. Op je blote voeten voor het raam staan, dat was er niet bij, want er lagen van die juten vloertegels die prikten aan je voeten.

Verder lezen


HARM MISTE DE TREIN

Harm miste de trein. En dat was spijtig, want doordat hij niet op de voorbestemde plek in de achterste coupé belandde, kon hij geen kennismaken met de liefde van zijn leven: Saar. Saar was op weg van Amsterdam naar Parijs om auditie te doen voor een rol in een balletuitvoering. Ze zou die rol krijgen en dus verhuizen naar Parijs. Gedurende de treinreis, tussen Amsterdam en Roosendaal, zouden Harm en Saar aan de praat raken en vrijwel direct zou een niet meer te doven vlam overslaan.

Verder lezen


IK WIL HOEREN!

“Waar kan ik terecht voor hoeren?”
“Wat?”Max denkt dat hij haar niet goed verstaan heeft.
“Ik wil hoeren!” verduidelijkt de vrouw in gebrekkig Nederlands. Een erg herkenbare uitdrukking voor Max, maar niet geschikt om hardop uit te spreken. Laat staan in het openbaar, bij de tramhalte van De Dam. Max vindt haar Oost-Europees overkomen.

Verder lezen


MIJN EERSTE KEER

Ik zweet nu al en ik hoop niet dat Anton het merkt. Natuurlijk, hij heeft veel meer ervaring dan ik en voor hem is het misschien wel spannend, maar niet doodsbenauwend. Want dat is het voor mij wel. Mijn eerste keer en ik voel mijn hart in mijn keel bonzen.

“Probeer je te ontspannen, dan gaat het beter,” zegt Anton met een grote glimlach. Ik kan zijn ogen niet zien, maar weet dat ze stralen van geluk. Ik ken hem nog niet zo lang, maar heb ontdekt dat hij praat via zijn ogen. Nog voordat we elkaar de hand schudden, een paar weken geleden, zag ik aan de blik in zijn ogen dat hij voor me viel. Binnen een week hadden we onze eerste date.

Verder lezen


VERLIEFD

Twinkelende ogen. Maar die zijn het niet.
Een goed postuur, met weldadig gevormde spieren. Maar die zijn het ook niet.
Weelderige, donkerbruine lokken die charmant voor zijn ogen hangen. Zelfs die zijn het niet.
Wat het wel is, is zijn speciale glimlach. Bij het zien van die glimlach zakt Sjors weg, diep het moeras in, zonder enig houvast.

Verder lezen 


DE LANGSTE ADEM

De eerste keer dat ik haar zag, was ze nog een klein meisje van amper zeven jaar oud. Ze fietste, al zwabberend, voor me langs over de stoep en wist nog net mijn boodschappentas te ontwijken die ik voor de deur had neergezet. Terwijl ik de sleutel uit mijn jaszak haalde en in het slot stak, keek ze glimlachend achterom. Een zekere mate van trots dat het haar gelukt was te slalommen, interpreteerde ik verkeerd. Ik vond dat ze naar me lonkte.

Het is toen begonnen. Maar omdat het woord een nare bijklank heeft, noem ik mezelf geen pedofiel, maar een kinderliefhebber. De kinderliefhebber in mij was geboren.

Verder lezen 


SPOKEN BESTAAN OF BEN IK NU GEK GEWORDEN?

Iemand wel eens last gehad van een huisgeest?
Moet je mij nou horen, de nuchtere, realistische, voor alles een wetenschappelijke verklaring zoekende persoon die een vraag stelt over één van de meest controversiële onderwerpen in de geschiedenis. Alleen UFO’s staan volgens mij nog boven spookverschijningen op deze ranglijst.Maar goed, ik wil het onderwerp dan toch aansnijden. Erover praten helpt namelijk om te toetsen of ik  gek aan het worden ben, want die gedachte spookt nu al weken door mijn hoofd (hé, toepasselijke uitdrukking in dit hele verhaal).
Verder lezen

ZOMAAR EEN DAG IN HET PARK

“Kom Nero, we gaan een stukje wandelen.” Dat zijn de toverwoorden waarmee Nellie haar hond in beweging weet te krijgen. Het voelt zwaar om hem mee te nemen naar de dierenarts waar hem een fatale injectie staat te wachten. Nero is zich er totaal niet bewust van, van de dood die hem te wachten staat, noch van de fouten die hij gemaakt heeft de afgelopen maanden. Zomaar een klein, wit hondje doodbijten en het daarna nog eens flikken met een kleiner, bruin exemplaar, was reden genoeg voor de politie om Nellie voor het blok te zetten.

Vandaag is de dag. De muilkorf gaat om bij Nero, ook al is het maar een klein stukje naar de dierenarts, en de deur zwaait open.

Daar gaat hij. Met zijn lange, tot aan de grond reikende jas en zijn gleufhoed op. Rechtstreeks uit een detective gestapt. Dat er een takshond aan zijn zijde mee trippelt, geeft hem een gedistingeerd voorkomen. Niemand weet dat hij naakt is onder zijn lange jas. Alleen al die gedachte windt hem op.

Verder lezen