Cleopatra’s erfenis

Norma Jeane had zijn naam gekregen van een vriendin: de trendbewuste modecoach met de gave om iemand de eeuwige jeugd te schenken.
‘Ik zeg meteen waar het op staat: ik wil jeugdiger zijn,’ zei Norma Jeane terwijl ze iets voorover boog en op gedempte toon sprak. ‘Ik ben vijfentwintig jaar, maar voel me niet begeerd. Ik wil jong zijn en me sexy voelen. Kunt u dat voor me regelen?’ Hank Spoon was totaal niet het type man dat ze verwacht had. Hij was mager, had een lange nek en een degelijk kapsel. Zijn maatpak was ronduit conservatief.
Zijn donkere kraalogen namen haar rustig in zich op, dwaalden van haar smalle voeten naar haar pluizige haar dat de laatste tijd alleen nog te verdragen was in een bescheiden knot. En ze haatte knotkapsels.
‘Dat kan ik zeker voor u regelen,’ zei Hank bedachtzaam, ‘maar u zult me volledig moeten vertrouwen.’
Norma Jeane had niets te verliezen, dus knikte ze vol overgave.
‘Deze metamorfose heeft voorbereiding nodig.’ Hij tikte op zijn horloge. ‘Daarom geef ik huiswerk mee. Ik wil dat u zich verdiept in Cleopatra.’
‘Cleopatra?’
‘Ja, de Egyptische koningin uit de oudheid. Die kent u toch wel?’
Een korte knik van Norma Jeane als antwoord.
‘Zoek uit wat ze deed, met wie en wat voor kleding ze droeg. U zult inzien dat het nuttig huiswerk is. Over precies een maand weer hier in de lounge van dit hotel?’

De maand was zo voorbij en Hank en Norma Jeane ontmoetten elkaar op dezelfde plek. Er was geen ruimte in de lounge, dus namen ze plaats in het aangrenzende restaurant.
‘Heeft u uw huiswerk gedaan?’
Norma Jeane knikte onwennig.
‘Wat kunt u me vertellen over de kleding van Cleopatra?’ Het was net een overhoring.
‘Ze droeg witte gewaden, bijna tot op de grond, die ze met een gesp vastzette.’ Norma Jeane streek met haar vingers over het hagelwitte tafelkleed dat grote gelijkenissen vertoonde met de gewaden van Cleopatra.
‘Juist, wit is een maagdelijke kleur. Daarom zijn bruidsjurken ook wit, snap je? Wit is jeugdig. Nu moeten we nog controleren of het u staat.’
Hij was verbazingwekkend snel en Norma Jeane staarde naar het tafelkleed dat Hank over haar schouders had gedrapeerd. Dat daarbij de asbak op de grond was gevallen en de aandacht van de ober trok, deerde hem niet. Met een afwijzend gebaar wuifde hij de ober weg.
‘Ja, perfect. Dit punt hebben we alvast gescoord.’
Er klonk enthousiasme in zijn stem dat Norma Jeane niet eerder had gehoord.
‘Nog meer dingen die u opgevallen zijn?’
Norma Jeane sloeg haar ogen neer. Ze voelde zich als een klein kind dat de tafel van zeven moest opzeggen van de meester, terwijl ze die nog maar één keer geoefend had.
‘Sieraden?’ opperde Hank.
‘Ja,’ zei Norma Jeane snel, ‘Cleopatra hield van sieraden. Kroontjes en armbanden met diamantjes.’
Hank knikte tevreden. ‘De tweede stap is om accessoires te gebruiken die het geheel afmaken. Een overdaad aan accessoires is niet goed, is nooit goed, daar sloeg zelfs Cleopatra wel eens de plank mis, maar een elegant tasje of een kralenketting doet het erg goed bij witte kleding. Daarmee geven we de jeugdigheid wat elegantie.’
‘En Cleopatra was dol op make-up!’ gilde Norma Jeane nu opgewonden uit.
‘Helemaal correct. Cleopatra zwoer bij een blauwe oogschaduw. Wist u dat de Middellandse Zee haar inspiratiebron was?’
‘Zou blauwe oogschaduw me staan?’ vroeg Norma Jeane timide.
‘Dat niet alleen, ik adviseer u ook om vuurrode lippenstift te gebruiken. En wat dacht u van een blanke huid? Cleopatra bleef altijd uit de zon en maakte haar huid extra bleek met wit poeder.’
‘Dat heb ik wel eens geprobeerd,’ gaf Norma Jeane toe, ‘maar dan wordt mijn moedervlek zo opvallend.’ Ze wees naar haar moedervlek die Hank eigenlijk niet ontgaan kon zijn.
‘Als het niet lukt om een pukkel netjes weg te werken, dan is de truc om hem juist extra te accentueren. Dus die moedervlek, die zou ik extra aanstippen met een oogpotlood.’
Norma Jeane staarde hem ongelovig aan. Hij nam, geheel onverwachts, haar handen in zijn magere handen.
‘Norma Jeane, u wilt dit toch graag? Ik bied u de eeuwige jeugd, maar u moet me wel vertrouwen. Over twee maanden wil ik u weer zien, hier in dit hotel, en dan wil ik dat u de schoonheidstips van Cleopatra heeft toegepast op uzelf.’ Een handdruk, een glimlach en Hank was verdwenen. Ze kon niet eens een ‘ja, maar….’ uitbrengen.

Het was niet gelukt, ze zag er belachelijk uit. Ze zag het aan de blik in zijn ogen. Schoorvoetend liep ze snel naar de brede, lage bank en nam ze plaats tegenover Hank.
‘Kijk eens aan,’ zei hij bemoedigend, ‘u bent er bijna. Ik zie dat u zelf nog niet overtuigd bent, maar u heeft echt een schitterende jurk weten te vinden. Gaat u nog eens staan en draait u eens een rondje.’
Norma Jeane deed wat haar opgedragen was, met iets meer zelfverzekerdheid dit keer.
‘Aha,’ zei Hank toen ze weer plaatsnam, ‘ik zie al wat er nog tekortschiet aan uw verschijning.’ Hij nam eerst rustig een slok van zijn cognac en liet haar in spanning wachten.
‘Het is uw haar. U heeft prachtig haar, daar gaat het niet om, maar er ontbreekt nog wat schwung.’ Norma Jeane kreeg prompt het adres van een kapper in haar handen geduwd met de opmerking: ‘Het moet korter, blond, en met meer krul.’ De magere armen strekten zich weer uit naar de cognac, terwijl Norma Jeane de op handen zijnde wijzigingen aan haar kapsel op zich in liet werken.
‘De les van vandaag gaat over presentatie. Denkt u dat Cleopatra haar echte naam gebruikte?’
‘Dat weet ik eigenlijk niet.’
‘Nou, ik weet het wel en dat deed ze niet. Ik wil dat u een artiestennaam voor uzelf bedenkt. Een lekker klinkende naam werkt in uw voordeel, let maar op. Norma Jeane klinkt te braaf, als een schoolmeisje uit het midden van Amerika.’ De laatste slok van het glas verdween in zijn keelgat.
‘Hoe kom ik aan een andere naam?’
‘Heel gemakkelijk. Stel wat samen op basis van woorden waar u zich goed bij voelt.’ Hank zag dat Norma Jeane wat ongemakkelijk aan haar jurk begon te plukken.
‘Goed, een voorbeeld om het te verhelderen. Stel dat u altijd al heeft opgekeken tegen uw schooljuf met de naam Sarah en dat u dol bent op popcorn. Ik zeg maar wat, dat snapt u, puur hypothetisch. Dan zou u tot de artiestennaam Sarah Pop kunnen komen.’
Norma Jeane dacht na, maar had helemaal geen favoriete schooljuf. En haar favoriete snack, de donut, leek niet geschikt om te gebruiken in een naam.
‘U hoeft niet ter plekke iets te bedenken,’ zei Hank toen hij de twijfel in haar ogen zag, ‘neem er de tijd voor. De volgende keer weet u het misschien al.’ De ober haalde de glazen op en dat was voor Hank het sein dat de les ten einde was.
‘Ik heb voor vandaag nog een laatste vraag voor u. Heeft u afbeeldingen van Cleopatra gezien?’
‘Ja.’
‘Was Cleopatra een schoonheid?’
‘Ja.’
‘Nee,’ onderbrak Hank haar direct, ‘dat was ze niet. Zo wordt ze wel afgebeeld, maar in feite was ze geen schoonheid. Het was haar attitude die de aantrekkingskracht had. Haar bravoure, haar stoutmoedigheid en doorzettingsvermogen.’
Hank zweeg en gaf Norma Jeane een veelbetekenende blik.
‘Zoals u net die entree maakte in dit hotel, zo gaat u nooit begeerlijk worden. Al bent u de mooiste vrouw van de wereld, dan nog zal geen enkele man u opmerken. U moet zelfverzekerd zijn, lef tonen, snapt u dat? U moet ervoor zorgen dat de wereld aan uw voeten ligt en dat kunt alleen u.’
Hank stond op en stelde een datum voor. Norma Jeane had heel wat om over na te denken, want de volgende afspraak was over drie weken.

Norma Jeane was vroeg gearriveerd in het hotel. Dat had een bepaalde reden. Ze wilde eerst met eigen ogen zien hoe mannen op haar nieuwe uiterlijk reageerden. Ze vond het zelf geweldig, maar vroeg zich af of het niet té was. Haar haren leken licht te geven, zo blond waren ze geverfd door de kapper. Er was nog een reden om eerder te zijn dan Hank, want ze wilde haar nieuwe houding, die ze voor de spiegel geoefend had, uitproberen voor een echt publiek.
De dertig meter die ze vanaf de deur tot aan de bank in de hotellounge moest lopen, leken de langste van haar leven. Ze schonk de mannen haar verleidelijke glimlach, heupwiegde net iets te overdreven en knipperde met haar valse wimpers. Ook een tip van de kapper.
Elke man draaide zijn hoofd om naar haar te kijken. Norma Jeane borrelde binnen van angst, maar dat werd door de aandacht die ze trok snel omgezet in euforie. Het werkte! Het werkte echt!
Tot haar schrik zat Hank al klaar op de bank en had hij haar glunderend gade geslagen.
‘Nee maar, u bent werkelijk beeldig!’ riep hij opgewonden uit. Hij nam haar hand om er een kus op te zetten en vroeg met een zwoele stem: ‘Mag ik uw naam weten, mademoiselle?’
Ook daarover had Norma Jeane zorgvuldig nagedacht.
‘Jean Adair,’ zei ze trots.
‘Niet slecht, helemaal niet slecht. Mag ik vragen hoe u op de naam bent gekomen? Of is dat te persoonlijk?’ Hij gebaarde haar te gaan zitten.
‘Nee, u mag het weten. Mijn eerste vriendje heette Jean en nou ja, hij maakte het uit. Hij vond me niet dapper genoeg. Adair is afgeleid van “I dare”. Daarmee zeg ik dus “Jean, I dare”. Snapt u wel?’
‘Creatief, chapeau. Maar ik zou er nog over nadenken als ik u was. Verwijzingen naar ex-vriendjes zijn niet verstandig. Zoiets komt altijd een keer uit en dat is slechte publiciteit.’
‘Slechte publiciteit?’
‘Tsja, daarmee geef ik eigenlijk al prijs dat ik grootse plannen met u heb.’
Hank stond op uit zijn stoel en ging naast Norma Jeane op de bank zitten. Dat deed hij omdat hij wilde fluisteren. ‘Ik wil u beroemd maken. We gaan dit plan om van u een begeerlijke dame te maken verder trekken.’
‘Is dat mogelijk dan?’ vroeg Norma Jeane, ineens weer de onzekere dame.
‘Heeft u dan niets geleerd van de entree die u zojuist maakte? Was er ergens een man die niet zijn nek verdraaide voor u?’
Ze schudde verlegen haar hoofd.
‘Is er op dit ogenblik een man die u niet in de gaten houdt?’
Ze spiedde om zich heen, naar de baliemedewerker die tijdens het schrijven van de formulieren over zijn pen heen naar haar keek, naar de obers die steeds steelse blikken haar kant opwierpen en naar de gasten die soms ongegeneerd naar haar staarden.
‘Ziet u wel?’ ging Hank door. ‘U kunt nu al elke man om uw vinger winden. Dat biedt perspectieven voor de hogere sociale klasse. Daar gaan we de komende maanden aan werken. Cleopatra was daar erg gehaaid in. Ze pikte haar minnaars goed uit, nietwaar?’
‘Julius Caesar en Marcus Antonius?’
‘Precies. Belangrijke mannen. Machtige mannen houden u jong, onthoud dat.’
‘Maar….dat gaat toch niet zomaar? Ik bedoel, ik kan toch niet zomaar bij de president aanbellen en vragen of ik bij hem op de thee mag? Cleopatra was zelf een koningin, dus dat ging gemakkelijker.’
Hank lachte uitbundig en Norma Jeane vond dat zijn witte tanden er mochten zijn. Ze moest niet vergeten te vragen welke tandarts hij bezocht.
‘Die president komt vanzelf, schat, geloof mij maar. U moet het behendig aanpakken.’

En wat een gelijk kreeg Hank Spoon! Marilyn Monroe, alias Jean Adair, alias Norma Jeane, kon het niet geloven dat president Kennedy haar op een dag complimenteerde met haar optreden in de club. En of ze zin had om ergens iets met hem te gaan eten. Ze had er natuurlijk hard voor gewerkt, maar dat ze het zover zou schoppen, dat had ze nooit verwacht. Het was een gouden greep van Hank om haar op acteerlessen en zanglessen te sturen.
Norma Jeane stond op het keerpunt van haar carrière en volgde de raad van Hank op om een betere naam te kiezen. Marilyn Monroe werd het. En het was inderdaad heel eenvoudig geweest om dit te bedenken. Monroe was de naam van haar oma en Marilyn was afgeleid van de Franse naam Marilène, een naam die ze tijdens de filmopnames in Parijs terloops had opgevangen. Marilyn klonk sexy, Marilyn klonk modern en het combineerde prima met Monroe.
Wat Hank er niet bij had verteld, maar wat Marilyn wel had geweten als ze haar huiswerk over Cleopatra zorgvuldig had gemaakt, was dat het met Cleopatra slecht afliep. Op jonge leeftijd vergiftigde zij zichzelf, uit angst om als overwinningstrofee mee naar Rome te worden vervoerd na een nederlaag tegen Octavianus, de grootste rivaal van haar minnaar. Met haar geliefde Marcus Antonius liep het al niet beter af. Hij boorde een zwaard door zijn lijf toen hij vernam dat Cleopatra overleden was.
Door in de voetsporen van Cleopatra te treden, kon het Marilyn niet anders vergaan dan een overdosis gif in haar lichaam. En alhoewel het nooit onomstotelijk is bewezen dat zij en de president een affaire hadden, werd hij wel doorboord met een stalen voorwerp en vertoonde hij daarmee enorme gelijkenissen met Marcus Antonius.
‘Ik wil jong zijn en me sexy voelen,’ luidde de noodkreet van Marilyn Monroe toen ze nog “gewoon” Norma Jeane was. Dat ze niet alleen jeugdigheid verwierf met haar nieuwe voorkomen, maar ook eeuwige roem, was meer dan ze had durven dromen. Er zijn tegenwoordig maar weinig mensen die niet de naam Marilyn Monroe kennen en er zal nooit beeldmateriaal opduiken waarin ze er oud uitziet.
De missie om Norma Jeane in de voetsporen van Cleopatra te laten treden kon Hank Spoon afdoen als een geslaagd experiment. Het is onbekend of Hank meer sterren onder zijn hoede heeft gehad, maar de geruchten gaan dat Elvis Presley gezien is dezelfde hotellounge.