Schat, geef je om me?

“Schat, geef je om me?”
“Tuurlijk.”
“Ik wil het je horen zeggen.”
“Hm?”
“Leg dat boek nou eens weg en kijk me aan.” Ze slaat het boek uit zijn handen.
Kadoenk, op de vloer. Jammer dan voor de onderburen.
“Wat doe je nou?”
“Ik wil dat je luistert.”
“Dat doe ik toch?”
“Nee, je zit te lezen.”
“Mag ik alsjeblieft een keer? Ik moet de hele dag op het werk ook al dat gezeur aanhoren.”
“Ook al? Dus je vindt dat ik zeur?”
“Zo bedoel ik het niet.”
“Zo zei je het wel.”
“Nou, geef hier dat boek, kusje en laten we erover ophouden.” Zijn kus landt op haar rechterschouder in plaats van haar mond doordat zij zich plots wegdraait.
“Jij wuift alles altijd zo makkelijk weg. Maar dit keer wil ik het horen.”
“Wat wil je horen?”
“Ik wil het je horen zeggen.”
“Wat dan?”
“Jezus, jij luistert echt niet hè?”
“Kom maar weer met die verwijten.”
“Welke verwijten?”
“Dat ik nooit luister, dat ik meer aandacht moet hebben, dat ik met je mee moet leven. Et cetera, et cetera.”
“Dat is normaal hoor! We zijn toch partners?” Ze is nu echt verontwaardigd. Op dit punt keert Tom meestal terug naar voorzichtigheid.

Maar vandaag niet. Hij zat middenin een spannend hoofdstuk. Het hoofd van de CIA stond nota bene op het punt om de spion binnen zijn eenheid te ontmaskeren.
“Stel dat we geen partners meer zijn,” begint Tom langzaam, “dan zou dat betekenen dat ik niet meer naar je hoef te luisteren, dat ik geen aandacht voor je hoef te hebben, dat ik niet met je mee hoef te leven. Et cetera, et cetera.”
Ze knippert met haar ogen. “Waar wil je naartoe?”
“Dat lijkt me helder. Ik heb de keuze tussen ofwel gestoord worden tijdens het lezen ofwel in alle rust kunnen genieten van een boek.”
“Zeg….”
“Klopt toch?”
“Nou stel je het wel heel zwart-wit. We hebben het toch goed samen? Ik ben toch niet zo erg dat ik je terroriseer?”
“Maud?”
“Nee toch? En je geeft toch om me?”
“Tuurlijk geef ik om je.”
Ze raapt het boek op van de grond, zet het met een grote glimlach terug op zijn buik en zegt triomfantelijk: “Nou, was dat nou zo moeilijk om te zeggen? Als je dat meteen had gedaan, had het je een hoop tijd gescheeld.”