Teren op liefde

In de stationshal van Rotterdam zie ik het: liefde. Twee mensen die de armen om elkaar hebben geslagen en een kus drukken op de lippen van de ander.

Het is lang geleden dat ik dat gezien heb. Het was alsof er geen liefde meer bestond.

Nog geen uur later op station Utrecht gaat een bejaard echtpaar naast me op een bankje zitten. De man pakt de hand van de vrouw en houdt deze teder vast.

Ik verbaas me over het toeval. De tweede keer op een dag dat ik liefde zie. Leeftijd doet er blijkbaar niet toe.

Er hangt iets in de lucht. Ook in de trein naar Nijmegen. Het is geen fysiek contact, maar een jongedame praat liefdevol door de telefoon. Ik zet maar even de muziek op mijn iPod uit. Van dit moment moet ik genieten.

Ik ga erop letten en zie steeds meer mensen om me heen verdrinken in liefde.
Soms oppervlakkig (vegend op Tinder), soms in een ver gevorderde fase (beide achter een kinderwagen en een intens gelukkige blik werpend in de kinderwagen).

Normaal kan ik er heel verdrietig door worden, maar niet deze zomer. Het maakt me gelukkig. Iedereen straalt een beetje liefde uit dat ik op kan vangen.

Een heel bijzondere zomer waarin ik teer op andermans liefde.

debora.degreef Geschreven door:

SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *