Vakantie in Italië

Help! Vakantie!

Mijn vakanties beginnen altijd stormachtig. Kennen jullie dat? Dat ineens de vluchttijden gewijzigd zijn (naar onmogelijke tijden terwijl je juist de meest kindvriendelijke tijden had uitgezocht), dat de spullen niet in de handbagage passen en je genoodzaakt bent om ruimbagage in te checken, dat de trein niet gaat omdat er iemand voor is gesprongen en dat je onderweg ineens ziet dat je de oplader van je muziek vergeten bent. In Napels aangekomen om elf uur in de avond staat het mannetje dat je naar je vakantiepark moet brengen niet in de aankomsthal. Je zoekt iemand op, legt in je beste Engels-Italiaans uit dat je de balie zoekt van de betreffende maatschappij en krijgt te horen dat die niet bestaat.

Zo begon onze vakantie naar Sorrento. Fijn om weer in een klap vijf jaar ouder te zijn.

Villaggio Verde in Sorrento

Ik hield mijn hart vast toen we door de haarspeldbochten vlogen op weg naar Sorrento. Maar het ergste was achter de rug. Niet wij, maar iemand anders lag met een ernstig bebloed been langs de kant van de weg. Van zijn scooter gereden.
Dat de bungalow onder de citroenbomen alleen lieflijk was en niet comfortabel, dat maakte me al helemaal niets meer uit. We hadden het gered! Het toilet moesten we handmatig met een emmer water doorspoelen. Warm water voor de douche was er niet. Horren rammelden aan alle kanten (ach, de muggen waren toch al binnen). Sfeerverlichting? Welnee joh, je leeft toch buiten? Die ene tl-buis in de bungalow is juist lekker functioneel. ‘Mama, we hebben toch wel wifi hè?’ Nee dus. Mijn dochter was creatief genoeg om het signaal van de receptie op te vangen, staand op het bed met haar mobiel gestrekt in de lucht tegen de muur. Dat was dus negen dagen lang haar favoriete houding als we ‘thuis’ waren.

Onze huisdieren

Het werd allemaal goedgemaakt met een zwerfpoes en twee kittens die hoog boven de bungalows leefden en ons huisje hadden uitgekozen om af en toe te chillen. Natuurlijk ben ik een dierenvriend en dus kochten we een zak brokken. Net zoals in Turkije en Griekenland waar ook veel zwerfkatten leven aten deze katten gretig van die droge korrels. We hadden er in een klap drie vrienden bij.

We hadden nog meer vrienden. Bijtende mieren! Vooral van je wondjes willen ze graag eten, dus het was oppassen geblazen om niet de muggenbulten open te krabben. De muggen waren klein, maakten geen geluid en beten vooral onderin je benen. De bulten bleven minimaal een week jeuken en zeker vier keer per dag. Als je er vijftig hebt, kun je je lol op.
De enige plek waar je geen last had van muggen was aan zee. Daar was elke toerist te vinden, om afkoeling te zoeken voor de bijna veertig graden die zelfs de Italianen te ver ging. Elke lokale bewoner had een waaier bij zich en mannen schaamden zich er totaal niet voor om ermee betrapt te worden. Zelfs niet met een roze, eerlijk waar!

Sporten bij 35 graden

Als je mij kent, dan weet je dat ik het niet volhoud op een ligstoel aan zee. Prima voor een uurtje, maar het is zo’n zonde van je tijd. Er is zoveel te zien en te ontdekken. Dat werd dus stofhappen bij archeologische opgravingen, zweten bij wandelingen, nog erger zweten in de trein zonder airconditioning en het echte Italië leren kennen.

Wandelen in Sorrento en nabije omgeving is niet te doen, tenzij je graag op een autoweg wandelt (waar de man met het bebloede been me helder op het netvlies was blijven staan). Daarbij komt dat iedereen, echt iedereen, op een scooter rijdt. Oftewel: chaos op de weg. Mijn dochter werd er horendol van. Op weg naar de supermarkt (vijf minuten lopen) telde ze er met gemak honderd.

Bij de archeologische opgravingen was het dus echt genieten. Geen verkeer en alle mogelijkheden om je vrij te bewegen. Ook op het eiland Capri zijn er volop wandelpaden. Ze zijn wel in de vorm van trappen aangelegd, dus wees gewaarschuwd. Mijn tong hing op mijn knieën na het beklimmen van de eerste zeshonderd treden. We dachten dat we het ergste hadden gehad, maar namen een wandeling waarbij we getrakteerd werden op nog eens achthonderd treden.

Op een dag besloten we naar een strand te wandelen dat niet met de auto bereikbaar was. Meestal zijn dat de beste stranden, omdat de gemiddelde mens het niet aankan om in de hitte te wandelen. En al helemaal niet met jengelende kinderen. Oftewel: het paradijs voor ons. Gewapend met liters water gingen we op pad. In Sorrento ging het al fout. In een smalle steeg waar ze in Nederland echt geen auto zouden laten rijden, kwamen wij er wel eentje tegen. Mijn dochter viel en bezeerde beide knieën en haar pink. De wandeltocht werd voor haar erg zwaar, maar ze was vastberaden. We zouden en moesten belanden op die plek.
We werden beloond met een schitterende baai waar het wel drukker was dan verwacht. Je kon er namelijk ook komen met een bootje. Godzijdank hadden we onze duikbrillen bij ons, want je wilt niet weten wat er allemaal bij de rotsen zwemt en krioelt. Het veiligste is om te blijven drijven en vooral je benen niet naar beneden te steken. In het zoute water werd je ook weer heerlijk herinnerd aan al die wondjes op je benen.

De hoogtepunten

We hebben vier archeologische plekken bezocht en dat vind ik altijd overdonderend. Ik ben een echte fan van de oudheid en voel me heel erg nietig als ik rondloop door de resten van wat ooit een wereldrijk was. Pompeij is de bekendste plek en door de drukte kun je je eigenlijk niet onderdompelen op de manier zoals ik dat graag doe. Herculaneum was al vele malen beter.

Mijn dochter was erg onder de indruk van de skeletten die lagen aan de rand van de stad. Ook daar had de uitbarsting van de Vesuvius alles verzwolgen. De mensen zaten gevangen op het land, waar de lava naderde, en de zee die kokendheet was geworden. Vluchten was onmogelijk. Ik kan om zoveel leed echt huilen, maar hield me in. Er liepen immers meer toeristen rond 😉

De villa’s in Stabia van San Marco en Arianna waren mijn hoogtepunten. Alleen al het feit dat je bij binnenkomst op het terrein in een boek moet opschrijven wie je bent en uit welk land je komt. Het is gratis. En het is rustig. In het boek stond boven ons de naam van een Canadees die er een dag tevoren was geweest. Geweldig!
En dan begint de magie, wanneer je alleen door een huis doolt en de kamers en mozaïeken bekijkt. Op dat moment, met alleen het geluid van vogels en het knarsen van onze schoenen op de stenen, voel ik me even een Romein en ben ik gelukkig. Mijn dochter is al net zo’n gevoelsmens als ik en ervoer hetzelfde. Ze wees me dingen aan die ik anders over het hoofd had gezien en begon de kamers in te delen. ‘Hier zou ik de woonkamer maken, en daar het gastenverblijf.’ Niet goed natuurlijk, want het gastenverblijf heeft minimaal een raam en als het even kan uitzicht op zee. Een echte Romein wilde indruk maken op zijn gasten.

Slechte moeder

Ik ben al eerder beschuldigd dat ik een slechte moeder ben (‘Waarom neem je je kind niet mee naar een strand op Ibiza?’), dus ik wil even iets rechtzetten. Overdag maakten we uitstapjes, die ik inderdaad uitzocht, maar in de namiddag speelde ik met mijn dochter in het zwembad. En af en toe, als we echt een helse dag achter de rug hadden, gingen we een dag luieren onder een parasol aan zee en huurden we een waterfiets. En uiteraard hebben we, daar zijn we immers vrouwen voor, geshopt.

Ik kan oprecht zeggen dat het zowel voor mij als mijn dochter een fantastische vakantie was.
debora.degreef Geschreven door:

2 Reacties

  1. 14 augustus 2017
    Beantwoord

    Ha Dorothé, Leuk geschreven! Een vakantie om niet te vergeten! Mooi team zijn jullie! 😊 Grts, Suzanne

    • debora.degreef
      14 augustus 2017
      Beantwoord

      Haha wie is Dorothe? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *